Blog
I znów rozpoczyna się moja ukochana pora roku.. kolejny rok się zakończył.
Głowa pełna pomysłów na przyszłość. Coraz wyraźniejszych kształtów nabierają marzenia.
I dalej Tak Mocno Go Kocham!
Zachłannie wtaczam w siebie to jeszcze zdecydowanie nie-wiosenne powietrze. Bo nie pachnie trawą, pąkami krzewów i drzew. Tylko mokrą ziemią, umęczoną kilkumiesięczną dźwiganiną tych zasp śnieżnych. O których dzień po ich zniknięciu już kompletnie nikt nie pamięta. Gdyby nie miejsca nie dotykane przez słońce ktoś mógł by pomyśleć, że to wszystko było snem.
Zachłannie połykam kolorowe pigułki, pilnując dokładnie przeznaczonych na to godzin i minut. Bo szkoda mi każdego promienia, każdego kawałka niebieskiego nieba, które wyłania się spod tych szarych mas, zahaczających o anteny na dachach budynków.
Uwielbiam takie dni. Gdy czuć jak nastaje coś nowego, kolejny etap, niby jak co roku o tej samej porze. To jednak czuć w tym inność, wielkość, nienasycenie. Moje chwile.
Zachłannie wtaczam w siebie to jeszcze zdecydowanie nie-wiosenne powietrze. Bo nie pachnie trawą, pąkami krzewów i drzew. Tylko mokrą ziemią, umęczoną kilkumiesięczną dźwiganiną tych zasp śnieżnych. O których dzień po ich zniknięciu już kompletnie nikt nie pamięta. Gdyby nie miejsca nie dotykane przez słońce ktoś mógł by pomyśleć, że to wszystko było snem.
Zachłannie połykam kolorowe pigułki, pilnując dokładnie przeznaczonych na to godzin i minut. Bo szkoda mi każdego promienia, każdego kawałka niebieskiego nieba, które wyłania się spod tych szarych mas, zahaczających o anteny na dachach budynków.
Uwielbiam takie dni. Gdy czuć jak nastaje coś nowego, kolejny etap, niby jak co roku o tej samej porze. To jednak czuć w tym inność, wielkość, nienasycenie. Moje chwile.
Nie będę pisać o rozczarowaniu, bo nie wystarczyłoby ani miejsca ani czasu. Nie będę też pisać o tym jak mnie to Bardzo boli. Ta zwykła, życiowa niesprawiedliwość. Świadomość, że takie sytuacje mają miejce bardzo rzadko i zdażają się nielicznym i nikt nie ma nad tym kontroli. A to zdażyło się właśnie nam. "Mieliście po prostu cholernego pecha.." I zastanawiam się czym sobie zasłużyliśmy. Bo już nie chodzi mi o życiowe niepowodzenia, których Nikt i nic nam nie oszczędzało.
To miała być rekompensata, za rok wyżeczeń, trudu. Sposób na wymazanie chwil pełnych łez i cierpienia, bo życie jest takie niesprawiedliwe. Jak się okazało nawet w tej kwestii człowiek może spotkać się z ciosem. A ten, na prawdę ciężko jest przyjąć. Nawet On się załamał. On, który zawsze ocierał mi łzy i mówił bym się nie poddawała kiedy było bardzo zle.
I ktoś pomyśli, że to tylko niespełnione wakacyjne plany. "Jak nie teraz to za rok uda się wam wyjazd.." Być może. Ale rok to wiele sytuacji, decyzji i chwil na które jak widać człowiek nie ma kompletnie wpływu.
Wiem. Powinnam się cieszyć, że wróciliśmy cało. Że z tych wszystkich, możliwych, złych sytuacji nasza była najlepsza. Wymazuję co rano sny, w których wszystko wygląda jeszcze gorzej. Oddycham z ulgą kiedy okazuje się, że to już za nami.
Pocieszam się tym, że dzisiaj jeszcze będziemy daleko. Otulimy stopy miękkim piaskiem - już naszym - i nikt nam nie powie, że coś jest nie tak.. Będę czuła Jego twarz blisko swojej i Nikt i nic mi już tego nie odbierze!
To sobotnie przed południe bedzie pachniało proszkiem do prania i słońcem. Bielą i całym mnustwem barw. Do tego gorący i klejący się ryż na palcach, żółta kukurydza z puszki i czerwony smak papryki konserwowej spływający po nadgarstkach.
Kocham takie przed południa, pełne nie-pośpiechu i słonecznego ciepła! Jest czas na sprawy ciągle odkładane na później i na za chwilę.. cierpki smak kompotu dopełania to Szczęście.
Całą sobą chłonę smaki i zapachy, a oczy Radośnie przymykam gdy rozjaśni je słońce, mogłabym iść przed siebie nie wiadomo gdzie i nie wracać. Podniecenie miesza się z niepokojem, że czas mija, że te chwile stają się niepowrotne, że się nic nie cofnie.
Przecudowne Uczucie! Takie moje i pełne. Wszystkiego!
Nienawidzę tego uczucia! Najgorsze jest to, że czuję się wobec niego kompletnie bezsilna. Zawsze po tego typy sytuacjach powtarzam sobie, że nigdy więcej. Nie pozwolę siebie tak traktować! A potem mogę złościć sie tylko na siebie, że po raz kolejny uległam bliskiej mi osobie. I ona zamiast to docenić, jeszcze ma pretensje, że powiem jej o tym iż mi się to nie podoba. To, jak mnie traktuje.
Czuję się splątana. W myślach, uczuciach. Chciałabym uciec jak najdalej od tego miejsca. Zamknąć oczy i znaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości. Jego i mojej. Wreszcie!
Za oknem deszczowo.. zaczął się trzeci dzień moich wakacji. Zapach odżywki do włosów tak miło otula. Świadomość tego iż z niczym nie muszę się spieszyć wprawia mnie w zakłopotanie, 'trwonisz czas myślę', ale potem szybko karcę się w myślach. Właśnie nadszedł czas bym go trochę potrwoniła, na cokolwiek i jakkolwiek.. i usłyszałam, że jestem zdolna 'tak szybko uporałaś się z sesją'. Nawet nie wiem kiedy minęła. A to wszystko dlatego, że za każdym razem gniotąc w dłoniach notatki i ksera powtarzałam sobie, że 'im szybciej, tym więcej chwil przyjemności dla mnie'. I zapomniałam kupić sobie paczkę orzeszków nick`s nack`s w nagrodę. Ot taka moja mała tradycja by uczcić swój sukces.
księga
+wy
a.było
2011Szablon
Layout by Cassia for Layout4you